Պատմություն և ավանդույթներ
- Այս ապուրը գալիս է Շիրակի մարզից (Գյումրի և շրջակայք), որտեղ պահքի ժամանակ (Մեծ պահք, չորեքշաբթի-ուրբաթ) պատրաստում էին առանց մսի ուտեստներ օգտագործելով լոբի և խմորի պարզ բաղադրիչներ: «Պոչով» անվանումը կապված է խմորի «պոչերով» որոնք նման են պոչի ձևի կամ տալիս են ապուրին հատուկ համ: Այն հին գյուղական խոհանոցի մաս է սննդարար, պարզ և ընտանեկան սեղանների համար: Այսօր այն շատ տարածված է հայկական տնային խոհանոցում, սոցցանցերում և ռեստորաններում որպես պահքի կամ ձմեռային դասական:
Մատուցման եղանակը
- Տաք վիճակում որպես հիմնական ճաշատեսակ կամ առաջին ուտեստ: Մատուցում են ափսեի մեջ, վրան ցանելով թարմ կանաչի (համեմ, նանա), երբեմն ընկույզի կտորներով կամ սխտորով: Լավ համադրվում է տնական հացի, լավաշի կամ թթու բանջարեղենի հետ: Հաճախ ուտում են դանդաղ վայելելով խմորի կտորների խրթխրթանությունը և լոբու փափկությունը: Իդեալական է սառը օրերին կամ պահքի սեղանին որպես տաքացնող և հագեցնող ուտեստ:
Մշակութային արժեքը
Պոչով ապուրը խորհրդանշում է հայկական խոհանոցի պարզությունն ու հմտությունը պահքի ժամանակ ստանալով համեղ և սննդարար ուտեստ քիչ բաղադրիչներով: Այն ցույց է տալիս գյուղական ավանդույթները օգտագործելով սեզոնային և պարզ ապրանքներ ընտանեկան ջերմության համար: Հատկապես սիրված է Շիրակում որպես «մեր համը», հիշեցնում է մանկության պահքերը, ընտանեկան սեղանները և հայկական խոհանոցի առատությունը: Այսօր այն հաճախ հանդիպում է սոցցանցերում որպես «գյումրվա» ապուր: