Պատմություն և ավանդույթներ
- Լահմաջոն հին ավանդական ուտեստ է՝ արմատները գալիս Մերձավոր Արևելքից (Լևանտ, Միջագետք), բայց հայկական խոհանոցում այն դարձել է դասական և յուրահատուկ տարբերակ՝ հատկապես Արևելյան Հայաստանում և սփյուռքում: Այն համարվում է «հայկական պիցցա» կամ «լամաջո»՝ տարբերվելով թուրքական կամ արաբական տարբերակներից ավելի ուժեղ համեմունքներով (կարմիր պղպեղ, աջիկա) և մատուցմամբ: Պատմականորեն այն եղել է առևտրականների և ճանապարհորդների սնունդ՝ պատրաստված բաց կրակի վրա կամ ջեռոցում: Այսօր այն հայկական սեղանների անբաժանելի մասն է՝ հատկապես ընտանեկան հավաքույթներում: Շատ ընտանիքներում այն պատրաստում են մեծ քանակությամբ՝ սառեցնելով և հետո տաքացնելով:
Մատուցման եղանակը
- Լահմաջոն մատուցվում է շատ տաք վիճակում։ Այն ընդունված է ուտել վրան թարմ կիտրոնի հյութ քամելով, ինչն ընդգծում է մսի համը և հաղորդում թարմություն։ Հաճախ մատուցվում է թարմ մաղադանոսով և կողքին դրված սառը թանով, որը կատարյալ լրացնում է ուտեստի թեթև կծվությունը։